Dinsdag met de sectie Frans naar Namen: “Neeeeeeeeh, het is Namur!”

Of Namen nu in de gelijknamige provincie ligt, of dat het gaat over de stad: je zit natuurlijk al wél in het Frans sprekende gedeelte van onze zuiderburen. “Wáááát? Op straat mensen aanspreken in het Frans? Écht niet!” En dan ontmoet je de strenge blik van mevrouw Prins. “Naturellement!”. Echwel, dus. Maar wel supergezellig, en hemel zij dank eindelijk weer knap weer, daar in dat Namur. Zo wordt een stadswandeling langs allerlei min of meer bezienswaardige bezienswaardigheden weer enigszins te doen, en smaken de gekochte brioches, chocolaatjes en ander heerlijks gewoon super. Be.

Enfin. Spannendst is natuurlijk het voeren van die vermaledijde gesprekjes in het Frans, maar hé: uiteindelijk gáát het om de spreekvaardigheid en als je dan ook nog mag converseren met zo’n leuke jongen (zie foto), tja…. Goed voor je Insta. De dag vloog voorbij, zullen we maar zeggen. Merci enne à bientôt, Namur!