Gelukkig nieuwjaar!

De oliebollen zijn op, de laatste stukken legaal vuurwerk afgestoken, de goede voornemens al dan niet geformuleerd, en hoe dan ook start ook op het Coornhert een nieuw kalenderjaar: 2025. De bijgaande dia (nou vooruit, gejat van Facebook) zag een paar honderd mensen al eerder deze week, in de les Nederlands. Het raakte aan wat veel mensen op deze school, lesgevend of les genietend, wel zullen herkennen. Veel belangrijke zaken, dingen die moeten, dingen die extra moeten, mogelijke zorgen en verantwoordelijkheden: ze malen alsmaar door. En daar kun je zomaar wakker van blijven liggen, van dat gemaal. Bah.

Vandaag vroeg schrijver dezes een leerling, waar die de klemtoon zou leggen in de laatste regel. We kwamen overeen dat dat zowel op het laatste als het voorlaatste woord zou kunnen zijn, en dat dat sowieso zou zorgen voor een betekenisverschil. Natuurlijk kun je ‘gewoon’ zijn, als synoniem voor normaal, niet per se opvallend. Dat past misschien wat minder bij al onze Coornherters (leerling of medewerker m/v/x), die op hun eigen wijze bijzonder zijn. Wat gelukkig óók fijn is, is te bedenken dat je er ook gewoon mag ‘zijn’, zonder dat je jezelf doorlopend maar moet bewijzen, onderscheiden of dat je anderszins maar in beeld moet lopen om gezien te worden. Weet: we zien je. En dan hoef je niet per se iets extra’s te doen om dat te ervaren. Wat betekent ‘zijn’ dan in dit gedicht? Gewoon: uit je hoofd, even niet cognitief, beredenerend, wat minder denken, wat meer voelen misschien, maar vooral ervaren dat je bij ons écht mag zijn wie je vindt dat je bent. En ook als je dat laatste nog niet zeker weet, er hoe dan ook, gewoon, of ongewoon, mag ZIJN. Gelukkig nieuwjaar allemaal!