Paarse Vrijdag weer nodiger nodig dan ooit
door Marco Leeuwrik
Waar ik mij op deze plek vrijwel altijd bedien van het pluralis majestatis ‘we’, voel ik vandaag de behoefte mezelf zichtbaar te maken. Oké, ik ben vandaag niet op school, maar ik wil me tóch tot jullie richten, en wel op persoonlijke titel.
Het zal niemand ontgaan zijn dat de media recent berichtten over afnemende queer-acceptatie. Signalen over onveiligheid op straat, op plekken waar veel mensen komen, online en op scholen nemen hand over hand toe. Ook hier op het Coornhert. Zogenaamd een plaats waar het neusje van de intellectuele zalm zich, in een zeer beschermde omgeving, mag bekwamen in kennis, maatschappelijke relevantie, vaardigheden en er als mens toe doen. Maar dat geldt kennelijk niet voor iedereen binnen onze muren. En lang niet altijd.
Ik ben geen deugneus. En ik kan het maatschappelijk gepolariseerde tij in mijn eentje, gelukkig, ook niet keren. Ik ben ook niet per se voor een Paarse Vrijdag of voor een Coming Out Day. Vandaag lees je op de opiniepagina van de Volkskrant een stuk waarin een pleidooi gehouden wordt voor NIET uit de kast komen op Coming Out Day. Terecht, vind ik. Dat maak je namelijk zélf wel uit. Alsof je een soort maatschappelijk opgelegde opdracht hebt, je seksuele voorkeur júist op die dag maar aan de hele wereld te tonen! Hóe kwetsbaar kun je zijn. Net zo kwetsbaar als die scholieren die vandaag in diezelfde krant in een interview bekennen, op hun school op Paarse Vrijdag júist meer beschutting te zoeken, om niet te maken te krijgen met rondvliegende mentos tegen het hoofd, met homofobe opmerkingen en getekende hakenkruizen op het neergelegde infomateriaal.
Herkenbaar?
Uit de kast op Coming Out Day? Mooi idee. Maar alléén veilig als je omgeving waarin je je wilt outen, ook daadwerkelijk veilig IS! Zijn wie je wilt, my ass. In schoolgangen waar elke pauze nog steeds “hooomooooo!” als scheldwoord hoorbaar is, waar lui met blauw haar (is een keuze, net als een croptop of stropdas, hè?) belachelijk gemaakt worden, waar paarse armbandjes als projectielen worden rondgeschoten, posters en vlaggen van de muren worden getrokken en het klassengesprek grimmig stilvalt als wij docenten het hebben over gelijkheid, acceptatie en veiligheid, zou ik wel linker uitkijken om mezelf kwetsbaar op te stellen.
En kom mij niet aan met de drogreden “die regenboog wordt mij gewoon door de strot geduwd”. Het is een oneerlijk en onwaar Voetbal Inside-frame, dat net zo onzinnig en vals is als leerlingen die oproepen, vandaag maar eens -als stil protest- zwart of geel te dragen, om met zijn allen in hoekjes te meesmuilen over ‘een tegengeluid’ of, nog erger, het ‘recht op vrije meningsuiting’.
Ik mag hopen dat zes jaar gymnasium, of sowieso enige middelbare vorming, de komende jaren weer genoeg mag zijn om de verdraagzaamheid in de openbare ruimte weer te herkennen en te omarmen. Gewoon. Omdat iederéén mag zijn wie diegene is. Als dat zo zou zijn, beste framers, ja dan….. dan was Paarse Vrijdag inderdáád overbodig en overdreven, hoefde je niet te weigeren over een regenboogzebrapad te lopen en hoefde je geen paarse schuimpjes te gooien om jouw gelijk te halen. In Nederland mag je gelukkig zijn wie je bent en vinden wat je wilt. En als jij iemand bent die het gedoe vandaag allemaal maar overdreven vindt, dan hoop ik dat jij de rést van dit jaar vóórleeft wat verdraagzaamheid en respect écht betekenen. Alleen dán hebben wij jou in deze maatschappij écht nodig. Als voorbeeld. Maar ik heb mijn ernstige twijfels.
